Przy mocowaniu łożysk i tulei rozstrzyga luz w złączu i lepkość preparatu. Produkt o zbyt niskiej lepkości nie wypełni większej szczeliny, a przy wytartym gniazdzie połączenie pozostanie ruchome mimo prawidłowej aplikacji.
Do czego służy preparat w połączeniu współosiowym?
Wypełnia mikroluzy między wałem a pierścieniem łożyska, przenosi część obciążenia i eliminuje mikroruchy odpowiedzialne za wytarcie gniazda. Przy pasowaniach luźnych utrzymuje element na miejscu bez konieczności wciskania na gorąco.
Druga funkcja to zabezpieczenie przed korozją stykową. Szczelina wypełniona utwardzonym preparatem odcina dostęp wilgoci, co przy wałach pracujących w wilgotnym środowisku wydłuża czas między naprawami.
Jak sprawdzić, czy luz mieści się w zakresie?
Pomiar wykonuje się mikrometrem na wale i średnicówką w gniazdzie, w kilku płaszczyznach. Różnica średnic podzielona na dwie strony daje realną szczelinę, którą porównuje się z maksymalnym luzem podanym w karcie technicznej.
Pomiar w jednej płaszczyźnie bywa mylący, bo zużyte gniazda rzadko są okrągłe. Owalizacja oznacza, że w jednym kierunku szczelina mieści się w zakresie, a w prostopadłym przekracza go dwukrotnie.
Który preparat do jakiego luzu?
Zasada jest prosta: im większa szczelina, tym wyższa potrzebna lepkość. Produkty płynne przeznaczone są do pasowań ciasnych i ciasno-luźnych, wersje gęste i żelowe wypełniają większe luzy w naprawach.
- pasowanie ciasne, luz minimalny: preparat o niskiej lepkości, penetrujący
- pasowanie luźne, luz umiarkowany: produkt o średniej lepkości
- gniazdo wytarte eksploatacyjnie: wersja gęsta, o wysokiej wytrzymałości
- łożysko demontowane przy przeglądach: klasa o średniej wytrzymałości
- wał ze stali nierdzewnej: preparat razem z aktywatorem powierzchni
Przy poważnie wytartych gniazdach preparat anaerobowy przestaje być właściwym rozwiązaniem. Powyżej granicy z karty technicznej zostaje regeneracja gniazda: tulejowanie, natrysk lub napawanie z ponowną obróbką.
Skąd wziąć produkty do mocowania i pasowań?
Kategoria obejmuje osobną grupę preparatów do mocowania, odrębną od zabezpieczaczy gwintów, choć chemia jest pokrewna. Oferta Melkib pod adresem https://melkib.com/pl/c/Kleje-anaerobowe/293 zawiera produkty do mocowania łożysk i części współosiowych, zabezpieczacze gwintów o różnych klasach wytrzymałości oraz uszczelniacze gwintów rurowych i złączy kołnierzowych.
Przy zamówieniu przydaje się zestaw danych: średnice obu elementów, materiał wału i gniazda, temperatura pracy oraz informacja o planowanym demontażu. Temperatura pracy ogranicza wybór najbardziej przy węzłach obok napędów i hamulców.
Jak nakładać preparat przy montażu łożyska?
Preparat rozprowadza się na obu powierzchniach – na wale i w gnieździe – żeby po wsunięciu elementu szczelina była wypełniona na całej długości styku. Nałożenie tylko z jednej strony zostawia puste odcinki, w których zaczyna się wytarcie.
Element wsuwa się ruchem obrotowym, bez przerw, do pełnego osadzenia. Dosuwanie po kilku minutach przerwy rozrywa już częściowo utwardzoną warstwę i obniża wytrzymałość połączenia.
Co skontrolować przed montażem?
- zmierzono luz w kilku płaszczyznach i porównano z kartą techniczną
- obie powierzchnie odtłuszczone i wysuszone po zmywaczu
- usunięto pozostałości starego preparatu i produkty korozji
- przy podłożach pasywnych przygotowano aktywator
- zaplanowano ciągłe osadzenie elementu bez przerw w ruchu
Po montażu maszynę uruchamia się po czasie obsługowym z karty, a pełne obciążenie wprowadza po czasie utwardzenia całkowitego. Przy dużych średnicach i podłożach pasywnych ten drugi czas wydłuża się nawet do doby.
Poprawne mocowanie łożyska sprowadza się do pomiaru luzu, doboru lepkości i czystości obu powierzchni. Bez pomiaru pozostaje zgadywanie, które przy pasowaniach kończy się powtórną naprawą.